به گزارش صافی، برای کودکان، هوتک شبیه آینهای آرام از آسمان است؛ برکهای خاموش که در روزهای داغ کویر، نوید خنکی میدهد. اما این تصویر زیبا، فقط تا لحظهای دوام دارد؛ لحظهای که بازی و خنده، ناگهان به فاجعهای بیبازگشت بدل میشود.
در هر روستا، نامها عوض میشوند، اما داستان یکی است: صدای فریاد، سکوت بعد از حادثه، وعدههای موقت، و دوباره فراموشی.
فعالان محلی میگویند هوتکها سالهاست از راهحل کمآبی به تهدید دائمی جان مردم، بهویژه کودکان، تبدیل شدهاند. نه حذف شدهاند، نه ایمن؛ نه حصار دارند، نه پوشش، و نه حتی تابلویی که فریاد بزند: «خطر!».
در این معادله تلخ، گویا جان کودک همچنان هزینهای ناگفته در مسیر توسعه است — توسعهای که هنوز یاد نگرفته، آب را حفظ کند بیآنکه زندگی را ببَرَد.
انتهای پیام/
